Nadzieja – cnota usprawniająca jakość życia współczesnego człowieka - ANDRZEJ DE TCHORZEWSKI (Autor) (2018)
10.12775/SPI.2018.4.002
http://apcz.umk.pl/czasopisma/index.php/SPI/article/view/SPI.2018.4.002
Oryginalny artykuł naukowy
Nadzieja towarzyszy człowiekowi w dążeniu do spełnienia czegoś; co jest niezbędne i konieczne dla ludzkiej egzystencji. Przeciwdziała ona poczuciu utraty wartości najcenniejszych dla człowieka. Brak nadziei prowadzi człowieka do rozpaczy; a tym samym często do podejmowania decyzji prowadzących do nieodwracalnych sytuacji życiowych. Nadzieja pozwala przejść człowiekowi przez najtrudniejsze momenty i okresy życia. Z jednej strony kształtuje wizję egzystencjalną człowieka; przepełnioną jego ufnością; wiarą w lepszy; sprzyjający los; z drugiej oddziałuje na jego poczucie transcendencji; którą przenika otucha. Nadzieja usprawnia życie człowieka. I chociaż nie ma nadziei bez obaw; to jest ona drogą poszukiwania sensu życia. Nadzieja jest siłą chroniącą zwłaszcza tych; którzy stają na skraju rozpaczy przyjmującej postać poczucia beznadziejności. Jako byt racjonalny przypisany strukturze osobowości każdego człowieka; można ją postrzegać w kilku sprzecznych ze sobą wymiarach. Nadzieja jest przyczyną usprawniającą wszystkie wymiary życia każdego człowieka. Realizuje się poprzez świat wartości; ku którym człowiek zdąża i bez których nie może kształtować jakości swojego życia. Nadzieja ma swoją strukturę; przez którą należy rozumieć pewien układ osobliwych właściwości wchodzących z różną siłą we wzajemne relacje; które są jednocześnie jej elementami i stanowią całość decydującą o indywidualnym i niepowtarzalnym charakterze poczucia nadziei w przypadku każdego człowieka. Rodzi się pytanie o znaczenie nadziei; jej miejsce i rolę w procesach pedagogicznych; w których świadomymi podmiotami są osoby wychowywane i wychowujące. Pedagogika nadziei jest próbą wnikania w istotę szczególnie ważnych elementów/czynników wspomagających rozwój osobowości człowieka
Hope accompanies man in the pursuit of fulfilling something that is essential and necessary for human existence. It counteracts the sense of loss of the most important values for a human being. A lack of hope leads people to despair, and thus often to make decisions leading to irreversible life situations. Hope lets people pass through the most difficult moments and periods of life. On the one hand, it shapes the existential vision of a human being, filled with his trust, faith in a better, favorable destiny, and on the other - affects his sense of transcendence, which pervades comfort. Hope improves human life. And although there is no hope without fear, it is the way of seeking the meaning of life. Hope is a force that especially protects those who are on the verge of despair that takes the sense of bleakness. As a rational being assigned to the structure of personality of every human being, it can be perceived in several contradictory dimensions. Hope is the cause that improves all dimensions of every human life. It realizes itself through the world of values to which a human is heading without which he cannot shape the quality of his life. Hope has its own structure through which one should understand a certain system of peculiar properties coming with different strength into mutual relations, which are both its elements and constitute the whole that decide for the individual and unique character of the sense of hope in the case of every human being. The question arises about the meaning of hope, its place and role in pedagogical processes, in which the conscious subjects are people that are brought up and raised. The pedagogy of hope is an attempt to penetrate the essence of particularly important elements/factors supporting the development of the human personality.
Keywords: pedagogika